Ministerstwo Skarbu Państwa The best of vol. 2 - Dodatki w mediach - teksty edukacyjne -

Nawigacja

Jesteś tutaj

Dodatki w mediach - teksty edukacyjne

The best of vol. 2

Czterej guru analizy technicznej – w zestawieniu „Parkietu”.

Prezentujemy  subiektywne zestawienie czterech wybitnych przedstawicieli nurtu analizy technicznej.

Ed Seykota – uważany jest za jednego ojców tzw. mechanicznych systemów transakcyjnych (w skrócie: zaprogramowanych systemów, które automatycznie generują zlecenia kupna i sprzedaży).

Strategia inwestycyjna Seykoty bazowała na przecięciu dwóch średnich kroczących. W książce Jacka Schwagera pt. „Czarodzieje Rynku. Rozmowy z wybitnymi traderami” Seykota  tłumaczył, że jego system „opiera się na podążaniu za trendem, uwzględniając rozpoznawanie kilku szczególnych formacji i zawiera algorytm zarządzania pieniędzmi”. Naczelną zasadą inwestora było także bezwzględne ucinanie strat.

Seykota zdradził także, że w pojedynczej transakcji ryzykuje nie więcej niż 5 proc. posiadanego kapitału. Jego zdaniem czynniki fundamentalne zazwyczaj są bezużyteczne, ponieważ są zdyskontowane (uwzględnione w cenie) przez rynek. W latach 1972–1988, inwestując pieniądze jednego z klientów, zamienił 5 tys. dolarów w ponad 15 milionów.

Richard Dennis – jest autorem legendarnej strategii żółwia. Celem strategii jest podążanie za trendem, bazując na wybiciach ponad ekstrema cenowe.

Inwestor stosował dwa podejścia. W pierwszym (krótkoterminowym) pozycja długa (krótka) zajmowana jest, gdy kurs wybije się ponad 20-dniowe maksimum (minimum).W drugim podejściu opierał się na wybiciach z zakresu 55-dniowego. Dennis w pojedynczej transakcji akceptował maksymalną stratę nieprzekraczającą 2 proc. posiadanego kapitału. Szacuje się, że w ogólnym rozrachunku Dennis zarobił na rynku blisko 200 mln dolarów. Kluczowym elementem planu było zarządzanie kapitałem.

Joe Di Napoli – to żywa legenda z ponad 40-letnim doświadczeniem na rynku.  Di Napoli jest zwolennikiem mechanicznego podejścia do inwestycji, a jego strategie opierają się na liczbach Fibonacciego, wskaźniku MACD i oscylatorze stochastycznym.

Na pierwszy rzut oka zestaw narzędzi nie jest zbytnio skomplikowany.  W praktyce jest trochę inaczej, zawiłości jest naprawdę sporo. Przykład praktycznego zastosowania jednej ze strategii znajdziemy w książce „Systemy transakcyjne. Sekrety mistrzów" autorstwa Joe Krutsingera.

Victor Sperandeo – w inwestycjach opierał się na identyfikacji trendu definiowanego jako sekwencja coraz wyżej położonych dołków (trend wzrostowy), która utrzymuje się przynajmniej sześć tygodni.

Sperandeo zbadał historyczne notowania i dostrzegł, że przeciętny trend wzrostowy na Wall Street utrzymuje się 107 dni i wywołuje średnio 20-procentową zwyżkę notowań. Jak się później okazało, te informacje stanowiły klucz do sukcesu. Istotnym elementem strategii były także linie obrony (tzw. stop lossy).

Wchodząc na rynek, Sperandeo przyjmował założenie, że relacja zysku do ryzyka nie może być niższa niż 3 do 1. To oznacza, że ryzykując jednego dolara, oczekiwał co najmniej 3 dolarów zysku. Zasady wyzwane przez Sperandeo pozwoliły osiągnąć ogromny sukces. Nieprzerwanie przez 18 lat jego autorski fundusz inwestycyjny uzyskiwał średnią roczną stopę zwrotu w wysokości 72 proc.

Michał Błasiński, dziennikarz Gazety Giełdy „Parkiet”

Medatdane

Opublikowane przez: Redaktor MSP
Autor:
Ostatnia zmiana: 17.05.2016
do góry